Geweldloos Verzet

Je verzetten tegen wat je niet wilt, zonder te gaan vechten. Voor mij is dat: staan voor mezelf, voor wat ik belangrijk vind en waar mijn grenzen liggen. Als iemand over mijn grenzen gaat, zal ik mij verzetten. Of dat nu mijn kinderen, mijn man of een collega is, verzetten zal ik me. Bij geweldloos verzet draait het om zelfcontrole. Hoe kan ik rustig blijven, terwijl die ander iets doet dat ik vreselijk vind?

Tijdens de training bij VraagKracht keken we naar Gandhi en Martin Luther King (zij zijn geweldloos verzet!) en hoe we geweldloos verzet kunnen integreren in onze samenleving. Want hoe mooi zou het zijn, niet meer vechten? En het kan, het werkt.

Als er bij mij thuis ruzie gemaakt word: eerst 'stop', dit wil ik niet. Op dat moment zijn de gemoederen vaak hoog opgelopen, waardoor de spreuk 'het ijzer smeden als het koud is' wonderen doet. Eerst afkoelen, daarna bedenken we een oplossing. Die oplossing komt er, soms na korte, soms na langere tijd. Volhouden, volhouden. Vasthouden aan wat ik belangrijk vind en mijn kinderen wil meegeven: samenleven met respect voor jezelf en de ander.

Afdrukken

Sterk

Sterk

"Hoeveel mensen doen haptonomie? Dit zou iedereen moeten doen!" kreeg ik afgelopen week te horen. Fantastisch natuurlijk en tegelijk besef ik me: "hoe kunnen meer mensen dit ervaren?" Ervaren dat het toelaten van je gevoel je kracht geeft. Het maakt je sterk en mooi. Mooi???

Ik lees met mijn jongste de Grote Vriendelijke Reus van Roald Dahl. De GVR is groot en lelijk en roept angst op bij de kleine Sofie. Totdat hij gaat vertellen: "Hij zat nu rechtop in zijn stoel met zijn handen stijf ineengeklemd voor zich. Zijn gezicht straalde, zijn ogen waren rond en schitterend als sterren. 'Ik hoort zulke prachtige en zulke verschrikkelijke geluiden,' zei hij. 'Sommigen zoud jij zelf nooit willen horen! Maar anderen is als hemelse muziek!' Hij leek een totaal ander mens geworden door zijn opwindende gedachten. Zijn gezicht was bijna mooi in het vuur van zijn gevoelens." 

De GVR wordt dus bijna mooi in het vuur van zijn gevoelens. Zo ervaar ik dat ook in de praktijk. Mensen worden sterk en mooi in het vuur van hun gevoelens. Zoals wanneer iemand zegt: "dit zou iedereen moeten kunnen ervaren!". Bijzonder hieraan is dat er soms verwarring ontstaat bij mensen, hoe kan dit? Dingen zijn niet altijd te verklaren, wel te beleven. Of, zoals de GVR zegt: "Betekenissen is niet belangrijk, ik kunt het niet altijd bij het rechte eind hebben. Ik heeft het maar al te vaak bij het kromme eind."

Recht of krom doet er niet toe, JIJ doet er toe!

Afdrukken

Voelen

Voelen

Je branden aan een hete pan of met je voet in iets scherps trappen, "au", dat is voelen. Een innige omhelzing of een arm om je heen, - hoe fijn kan dat niet zijn -, dat is voelen. Mooie muziek, lekker eten, voelen. Huilen, lachen, voelen. Voelen is overal. We kunnen er van genieten, maar er ook stevig van balen en ons er zelfs tegen verzetten.

"Het is er in geslopen. Als ik er nu op terugkijk, ga ik al jaren over mijn grenzen. Op een gegeven moment ging het zo ver dat ik mijn werkagenda helemaal aanpaste aan wat voor anderen het beste uitkwam. Ik ging extra uren werken, op verschillende dagen. Nam altijd de telefoon aan. Totdat ik tijdens een vergadering in huilen uitbarstte. Geen idee wat me gebeurde. Ik heb een paar maanden thuis gezeten. In het begin verzette ik me tegen mijn huilbuien en sombere gevoel. Er kwam niets uit mijn handen, maar mij mankeerde niets! De haptonomie heeft me geleerd te luisteren naar mijn gevoel, er niet voor weg te lopen. Alsof je van binnen weet wat goed voor je is, maar daar lange tijd niet meer naar hebt geluisterd. Toen ik eenmaal ging luisteren naar mezelf, knapte ik op. Ik ging herkennen dat ik teveel van mezelf vraag, dat mijn versnelling naar beneden moet. Ik heb hobby's en verplichtingen afgezegd en zie wel welke ik weer op ga pakken of wat er voor in de plaats gaat komen…"

Afdrukken

Samen-leuk-leven

Of je nu samenleeft met een partner, met of zonder kinderen, met een ouder, steeds komt de vraag terug: “hoe houden we het leuk samen?”

We kunnen twisten over het woord ‘leuk’, want ja, wat is leuk? Volgens het woordenboek is leuk als je iets of iemand plezierig en aangenaam vindt. Leuk nodigt uit tot interesse in de ander, want wat weet je eigenlijk van die ander? We zijn zo geneigd om dingen in te vullen zoals we denken dat het zal zijn, maar stel je nog vragen?

Een jongen vertelde me dat zijn ouders alleen nog maar op hem mopperden. Zijn ouders gingen hun best doen om het weer leuk te maken thuis, en zij deden dat door te vragen waar hun zoon mee bezig was. Vragen als: “wat heb je gedaan of waar ben je geweest?” werden gevolgd door “wat vind je aardig aan die vriend, hoe kent hij jou?”. Deze ouders waren gewend om deze vriend te veroordelen, omdat ze zijn gedrag afkeurden. Nu hoorden ze van hun zoon dat deze jongen altijd klaarstond voor hem, dat hij met hem kon lachen, maar dat diezelfde jongen ook kon zeggen: “ga naar huis, anders krijg je problemen”. De mening van ouders kon worden bijgesteld, waardoor hun zoon merkte dat het vertrouwen van ouders groeide. Hierdoor ging hij meer vertellen over wat hem bezighield.

Kortom: je bent nooit uitgevraagd!

Afdrukken

Haptonomie??? Wat is dat eigenlijk???

Haptonomie is hoofd en hart samen laten werken!

Huh, hoe doe je dat?

Dat is luisteren naar je gevoel, en je verstand. We kunnen het allemaal, maar doen het vaak niet. We zijn zo gewend om ons af te vragen wat anderen ‘er’ van vinden, wat het kost, wat het oplevert, negeren daarbij ons gevoel en nemen rationele beslissingen (dus met het hoofd).

Op mijn blog wil ik jullie meenemen naar de dagelijkse wereld van haptonomie. Vanuit de mensen om mij heen, in de praktijk of de trainingen.

Haptonomie is geen truc, het is een manier van leven.  

Zo was ik gisteren aan het wachten op een – voor mij belangrijke – mail. Die kwam niet. Ik keek iedere paar uur op mijn mail en mijn hele dag leek in beslag te worden genomen door het wachten op die mail.

’s Avonds bracht ik de kinderen naar bed en terwijl ik een van hen knuffel, herken ik dat ‘de mail’ in de weg zit. Ik was die dag zo gericht op die mail, dat er weinig ruimte is voor de ander. Ik heb boodschappen gedaan, gekookt, alles gedaan wat ik moest doen (de bekende automatische piloot). Wat ontbreekt is oprechte gerichtheid op de ander. Te veel in beslag genomen door mezelf. Tja, en mijn kinderen weten me daar altijd feilloos mee te confronteren. Die gaan dan juist aandacht vragen.

Op het moment van de knuffel merk ik dat ik door mijn herkenning tegen mezelf kan zeggen: “tjonge, heb je je daar nu zo druk over gemaakt?”. Daardoor maak ik me gelijk niet meer druk. Was alles maar zo simpel…

Afdrukken